Door haar werk als reizend wetenschapscommunicator brengt columnist Jenny Hasenack ook veel (werk)tijd door als chauffeur. En dat levert een schat aan verrassende kennis op. 

Voor mijn werk breng ik veel tijd door op de weg. Ik rijd in een busje door heel Nederland om kinderen te enthousiasmeren voor de wetenschap. Erg leuk, maar ook veel uren in de auto dus. Vooral mensen in mijn omgeving schrikken ervan als ik op één dag vanuit Amsterdam heen en weer naar Groningen, Goes of Venlo rijd. ’Ik zou dat niet kunnen, hoor’, zei een vriendin. ’Zoveel zinloze uren aan reistijd. Ik doe liever iets leuks of nuttigs met mijn dag.’  

Ik snap dat wel, maar voor mij voelt het niet zo. Ik zit namelijk niet alleen in de bus: iedere rit zitten er andere collega’s naast me. Dat zijn meestal studenten die dit werk doen omdat ze het leuk vinden om kennis over te brengen. En kennisoverdracht, dat doen ze. Ik heb namelijk gemerkt dat alle collega’s een of andere obscure interesse hebben waar ze uren over kunnen praten. Wat we dus ook doen, op de weg naar Groningen, Goes en Venlo.  

’Het is alsof ik een soort privé-podcast heb om de reistijd mee te vullen’

Eén collega is bijvoorbeeld dol op korstmos. Ze heeft een vergrootglas bij zich en zoekt bij elk benzinestation mooie korstmos-exemplaren om te bestuderen en te laten zien. Een andere collega is filosoof en hield een betoog over het inherent kolonialistische gedachtegoed van het spel Minecraft. En een derde heeft op zijn telefoon een live tracker voor alle voertuigen in het luchtruim en kan, als er een helikopter overvliegt, precies vertellen welk type het is en waar hij naartoe op weg is. Ik zat tijdens de NAVO-top in Den Haag met hem in de auto en weet nu alles van de Nederlandse luchtmacht. 

Het is alsof ik een soort privé-podcast heb om de reistijd mee te vullen. Natuurlijk vind ik Amsterdam - Goes óók een lange afstand, maar mijn collega’s maken veel goed. Iedere keer kom ik thuis met nieuwe manieren om naar de wereld te kijken. Toen ik het korstmos van mijn balkon moest boenen vond ik dat echt even jammer. Ik zoek nu ook op waar helikopters heen vliegen en Minecraft heb ik nooit meer op dezelfde manier kunnen spelen.  

Dus ja: ik doe absoluut iets leuks en nuttigs met mijn dag. Niet alleen op de bestemming, maar ook tijdens de reis. Dat enthousiasme voor de wetenschap kan ik makkelijk aan de kinderen doorgeven, want iedere rit wordt het bij mijzelf weer aangewakkerd.