Opgeleid als chemisch technoloog in Delft begon Jan Mulderink in 1959 bij de AKU in Arnhem, dat later Akzo en nog weer later AkzoNobel zou worden. Hij zou er zijn hele carrière blijven en sloot zijn loopbaan af als algemeen directeur van de Akzo Research Laboratories. 

Mulderink stond bekend als een warm pleitbezorger van research binnen de onderneming die bovendien een goede neus had voor zakelijke kansen en de ontwikkeling van nieuwe producten stimuleerde. Maar zijn interesse en betrokkenheid reikten ook ver buiten de Akzo-muren. Hij was, zeker ook nog na zijn pensionering, actief op vele fronten. Onder meer in het bestuur van de KNCV-Chemie en Maatschappij Groep (CMG) en in het bestuur van de KNCV, waaronder als voorzitter. Hij gaf lezingen, schreef artikelen over de geschiedenis van de garenontwikkeling en -productie, en was jarenlang voorzitter van de stichting Duurzame Chemische Ontwikkeling en van het natuurkundig genootschap Wessel Knoops. 

Ook als commissaris en adviseur was hij bereid zijn kennis en ervaring te delen en hij roerde zich actief in de discussies over de menselijke invloed op het klimaat via ingezonden brieven en bijdragen aan (inter)nationale fora. 

Voor zijn inzet voor de chemie en voor de KNCV werd hij in 2003 benoemd tot erelid. De chemische gemeenschap verliest met Mulderink een industrieel kopstuk voor het belang van research buiten kijf stond.