Het 3D-bioprinten van functionele weefsels is een complex, stapsgewijs proces dat afhankelijk is van de ontwerper. Nu hebben biomedische ingenieurs van de Universiteit Utrecht in Nature een nieuwe technologie ontwikkeld die geavanceerde beeldvorming en kunstmatige intelligentie integreert om de 3D-bioprinter mee te laten kijken en denken.

Er zijn tekorten aan levensreddende orgaandonoren. Om dit aan te pakken werken onderzoekers aan het 3D-bioprinten van (stukken van) organen die bepaalde functies in het lichaam over kunnen nemen. De grote uitdaging hierbij is om de cellen in het geprinte weefsel in leven te houden en de juiste functionaliteit mee te geven. 3D-bioprinters maken hiervoor gebruik van een bioinkt, doorgaans een hydrogel met cellen waarin stoffen zitten die het lichaam accepteert. Door de gel uit te harden in de gewenste structuur komen cellen zo op een vaste plaats te zitten. Maar het bepalen van die plaats en het laten aansluiten van daaropvolgende lagen weefsel vereist veel complex hand- en maatwerk.