De ene is nog vager dan de andere.

Alle in de R&D gebruikte antilichamen moeten één keer grondig worden gesequenst en dan voortaan op basis van die sequenties worden geproduceerd als recombinante eiwitten. Alleen zo worden experimenten ooit goed reproduceerbaar, stellen 112 onderzoekers deze week in Nature.

Andrew Bradbury, Andreas Plückthun en hun mede-ondertekenaars schatten dat het eenmalig een miljard dollar gaat kosten om goed gekarakteriseerde antilichamen te genereren voor de belangrijkste eiwitproducten van alle 20.000 menselijke genen.

Ze schatten tevens dat je dat bedrag binnen twee jaar terugverdient wanneer je geen tijd meer verspilt aan experimenten met antilichamen die achteraf iets anders blijken te doen dan je dacht. Er zijn schattingen dat daardoor alleen al in de VS 350 miljoen dollar per jaar door het afvoerputje gaat.

Geciteerd wordt een studie uit 2008 die liet zien dat minder dan de helft van de 6.000 routinematig gebruikte antilichamen écht alleen aan het specifieke target bindt, waarbij sommige fabrikanten duidelijk slechter presteerden dan andere. Een poging uit 2012 om de resultaten van 53 veel geciteerde oncologische studies te reproduceren, wat in slechts zes gevallen lukte, doet vermoeden dat het probleem nog wel eens groter zou kunnen zijn dan gedacht.

Het komt allemaal doordat de specificaties van antilichamen nergens vastliggen. Men laat ze aanmaken door cellen waarvan niemand precies weten wat ze doen. Zelfs bij ‘monoklonale’ antilichamen, die allemaal voortkomen uit nakomelingen van één en dezelfde cel, weet je nooit zeker of er in de loop der tijd niets is gemuteerd.

De enige zékere manier om altijd hetzelfde antilichaam te krijgen, is de aminozuurvolgorde aflezen van éénen dezelfde genormeerde DNA-sequentie. En dat is precies wat deze onderzoekers willen. Ze roepen de National Institutes of Health en Europese zusterorganisaties op om samen dat miljard op te hoesten en er werk van te maken.

In de hoop dat ‘het ongekarakteriseerde, ongesequenste onderzoeksantilichaam ouderwets wordt’, zo besluiten ze.

bron: Nature