De voorzitter van de sectie Medicinal Chemistry & Chemical Biology kondigde op het webinar van 27 mei de winnaar aan van de MCCB PhD Thesis-prijs: dr. Natalia Ortiz-Zacarias. De jury noemde haar onderzoek ‘origineel, multidisciplinair en grensverleggend’.

Natalia Ortiz-Zacarias

Allereerst van harte gefeliciteerd. Was je verrast toen je hoorde dat je de prijs gewonnen had?

‘Ja, nogal! Ik wist namelijk niet eens dat ik genomineerd was. Dus toen ik hoorde dat ik gewonnen had, was ik daar heel blij mee.’

Waar gaat je prijswinnende proefschrift over?

‘Tijdens mijn promotie bestudeerden we nieuwe concepten om te mikken op chemokinereceptoren (CCR’s, red.), dat was het hoofdonderwerp van mijn proefschrift. Het hoofdconcept was insurmountable antagonism. Dat is een hele mond vol! Maar waar het op neer komt is dat we antagonisten wilden maken die CCR’s konden remmen, ook al is er een hoge concentratie actieve chemokines aanwezig. De antagonisten zouden dan de effecten van chemokines tijdens een ziekte kunnen tegengaan.

Om insurmountable antagonism te bereiken hebben wij intracellulaire antagonisten ontwikkeld die uniek zijn in het GPCR-veld. Deze intracellulaire antagonisten hebben geen interactie met de chemokines omwille van hun intracellulaire bindingsplaats. Ook ontdekten we dat sommige van onze verbindingen zowel CCR2 als CCR1, of CCR2 en CCR5 inhiberen, en dus multitarget-antagonisten zijn. Bij veel ziektes zijn meerdere receptoren actief, dus als we die met één antagonist kunnen remmen, zou dat zeer relevant zijn.

Heb je veel samengewerkt met andere groepen?

Ja, de samenwerkingsverbanden die we hadden zijn ook erg belangrijk geweest. Met de groep van prof. Tracy Handel van de University of California San Diego zijn we erin geslaagd de kristalstructuur van CCR2 op te helderen en zo de intracellulaire bindingsplaats te bevestigen waarop we ons richtten. In een andere samenwerking – binnen het Leiden Academic Centre for Drug Research (LACDR, red.) – vonden we dat één CCR2-antagonist, een orthosterische verbinding, ook atherosclerose bij muizen remt.

Tenslotte wil ik mijn promotoren, prof. Ad IJzerman en prof. Laura Heitman, bedanken. Zij waren echt instrumenteel voor mijn werk en leven als promovendus.’

Wat ga je met het prijzengeld doen?

‘Daar had ik nog niet echt over nagedacht, want ik moet de prijs nog in ontvangst nemen. Maar ik hou erg van schilderijen, dus misschien koop ik er wel één voor thuis, of misschien een kleintje voor op mijn kantoor.’

Wat zijn je toekomstplannen?

‘Op dit moment doe ik een postdoc bij het LACDR in de groep van professor Heitman en bij het ONCODE-instituut, waar ik me richt op GPCR’s in kanker. Ik werk nog steeds aan chemokinereceptoren, maar nu met een oncologische focus. Dat is uiteindelijk mijn plan, om mijn carrière te richten op oncologie- of ziektegericht onderzoek.’